De Kunstenaar Ernst Kamphuis (1960) heeft in zijn werk , geinspireerd door de amerikaanse kunstenaar Joseph Cornell, altijd al de collagetechniek beoefend. Hij gebruikt het liefst "gevonden voorwerpen" (objects trouvés). Aan Marcel van Baarle van het Leidsch Dagblad vertelde stadsjutter Kamphuis over zijn werk; "Het materiaal ontdek en vind ik nog steeds stukje bij beetjes, op straat, in tijdschriften. Het aardigste vind ik gevonden materiaal op straat, iets wat al een leven achter de rug heeft. Voordat ik het materiaal gebruik moet het wel eerst bij mij thuis betijen. Eerts sorteren en vervolgens de stapeltjes met rust laten. (....) Mijn collages vertellen iets, het zijn eigenlijk verhalen, soms verzonnen, soms echt meegemaakt. Recente ontwikkelingen. Ernst Kamphuis ergerde zich aan de lullige wissellijsten waarin zijn prachtige collages doorgaans werden tentoongesteld en voelde zich ook gehinderd door de gebondenheidaan de standaardformaten van lijst en papier. De enige oplossing voor het probleem was zelf de omlijsting ter hand te nemen. Daardoor kwamen ook deze dienende elementen onder zij invloed en begonnen zij een wezenlijk onderdeel uit te maken van het kunstwerk. Zo ontstonden de nu in de WW tentoongestelde kijkisten. Is het werk in aangezicht en vorm veranderlijk geweest, de thematiek is nog steeds dezelfde; mariaverering, blood, sugar, sexdrugs, geweld, Rock & Roll en magic. Daardoor doen de kisten aan als huisaltaren van een nauwelijks gekende maar vast in het collectief onderbewustzijn verankerde eredienst.